...:::Masihaye Biganeh :::...

بچه ها دیشب دلم خیلی گرفته بود . رفتم سر دفتر شعر مسیحا گفتم شاید بد نباشه این شعر رو از طرف خودم براش بخونم . به هر حال منم باید تاوان خیلی چیزا رو پس بدم

چند تا خبر خیلی خوب براتون دارم که با شعر بعدی مسیحا که پر از امیده براتون می نویسم.        امیدوارم از قدیمی ترین شعر مسیحا لذت ببرید ...

امشب برای گریه ام یک شانه می خواهم که نیست

                                        در این خرابات جهان یک خانه می خواهم که نیست

در غربت چشمان تو تنهاییم آواره شد

                                        در وصف این نامردمان یک واژه می خواهم که نیست

پایان شب آشفتگیست آغاز من انجام چیست

                                   بهر شکست سرنوشت یک سایه می خواهم که نیست

تنهاییم فریاد را تا عرش گاهی می برد

                                         طاقت نماندستم دگر یک ناله می خواهم که نیست

با یادت ای آبی ترین لحظه چنین عاشق شده

                                         من را ببین در راه تو یک جاده می خواهم که نیست

مشهور خوبانی و من نازک دلی دیوانه ام

                                         در خواب شیرین لبت یک باده می خواهم که نیست

من کز همان روز ازل پاییزی باغ توام

                                             در بوستان شعر تو یک لاله می خواهم که نیست

خواند مسیحا تا ابد از غربت چشمان تو

                                    در این غروب بی کسی یک ساره می خواهم که نیست

این شعر مسیحا بعد از گرفتن یه فال حافظ سرخ نوشته شده تاثیر این فال اونقدر روش زیاد بود که یکی از ابیات فالش رو توی شعرش آورده ما هم که نفهمیدیم وزن شعر و فال با هم نمی خونه آخه به اندازه ی سطر سطر نوشته هاش دوستش دارم . به اندازه ای که از این شعر لذت می برید برای مسیحا و رسیدن من به جایگاه معشوق شعرهاش دعا کنید

دلم تنگ است میدانم ز یارم هم خبر ناید

                                                   از این شهر پر از سودا همین حالا سفر باید

غمی غمنای در قلبم زند زخمی به چشمانم

                                              ببین اشکی که از دیده همی این گونه ها ساید

کنم رقصی به هر لحظه نگاهت یار دیرینم

                                                       نگو دیوانه ام لیلا که مست باده ام شاید

مرا در بزم اندامت شبی افسون کن ای زیبا

                                                  که از حرم نفس هایت سرم بس شورها زاید

دریغا امشبم در خواب ندیدم پیچ زلفانش

                                                   زدم فالی و گفتم من هرانچه خواخه فرماید

" آنکه تاج سر من خاک کف پایش بود

                                                           از خدا می طلبم تا به سرم باز آید "

                               باز هم درد مسیحا ز دلش پاک نشد

                             من که بخشیدم خدا هم گنهش بخشاید

باز هم درد مرا جز غم شب یار نشد

                         حالت تلخ قلم قسمت هشیار نشد

هر که شد محرم ما عهد خود از یاد ببرد

                       پشت پا زد به وفا رفت و گنه کار نشد

همه شب آه کشم از غم تنهایی خود

                       که چرا قصه ی ما شهره ی بازار نشد

یاد دارم که شبی گفت نکاهم از یاد

                  رفت و حتی نفسی همدم و غمخوار نشد

کاش میشد که دلم از غم او برهانم

                            دل بر او داده ام و فرصت انکار نشد

با همه جور و جفایی که به من کرد صنم

                    بر دو چشمم گل رویش نفسی خوار نشد

کو خریدار دلم نقش رخ یار کجاست

                        با طلوع از قفسش هجر شب تار نشد

           دیرگاهیست مسیحا ز غزل لبریز است

                 ای دریغا که دل یار خریدار نشد

شاید نقد اول اصلا شباهتی به نقد های فرمالی که تو گوشه کنارهای روزنامه و ... میبینید نداشته باشه.

در واقع این نقد قرار زمینه ای برای درخواست من از دوستان مسیحا باشه البته اگر دوستی داشته باشه.....

میدونید از یک دیدگاه خاص در غزلیات دو نوع معشوقه رو مشاهده میکنیم :

دسته ی اول معشوق شعرهای شاعران بزرگی مانند حافظ و سعدی و البته حضرت مولاناست که بدون شک

کسی جز خدا دلبر ایشان نیست. ویژگی اصلی دلدادگان این اشعار این است که هیچ گاه از معشوق خود دل

نمیکنند

دسته ی دوم معشوق های زمینی شاعرانی چون فروغ فرخ زاد و ... است که اغلب شاعران خود را دلزده

می کنند .

مشکل اصلی زندگی و شعر مسیحا این است که در شعر ها و زندگی اش از معشوقی زمینی دم میزند

اما با این تفاوت که صنم زمینی اش را همانند حافظ نسبت به خدایش دوست دارد

شما کمکم کنید با مسیحا چیکار کنم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

منتظر یه شعر داغ از مسیحا باشید....

خوب دانم روز و شب آشفته می مانم چو شمع

من همی دانم غریبم بهر این خوانم ز مرگ

با من از عشق مگو عشق کجا دوست کجاست سالها گشتم ندیدم جز جفا و انتظار

روی پنهان تو را باز بجویم در فکر

هر چه گویم مدح توست هر چه که بینی در ذکر

پرده برانداز که دیوانگی ام از سر توست

لب خود بگشای کین شوریدگی از غم نادیدن توست...

این شعر ادامه دارد نقد را در آخر مطلب مینویسم. 

سلام

از امروز به دلایلی که من هم نمی دونم مدیریت وب سایت به من واگذار شده و من به عنوان تنها دوست و یاور مسیحا وظیفه ی نوشتن شعرها و ... و نقد تمام نوشته های اون رو به عهده گرفتم.

البته تمامی نظرات شما رو برای مسیحا می خونم و اگر خواست جوابی رو درباره ی نظراتون بده حتما می نویسم.

من از تمامی دوستان مسیحا که با بازییچه قرار دادن مسیحا جان گرفتند قد کشیدند و با اینکه حقیرند فکر می کنند خیلی سر افرازند خواهش میکنم دیگر سراغ مسیحا نیایند چون اگر روزی خواهان کسی باشد من نه چون گذشته ها تا ابد در کنارش می مانم ودر آخر باید به دوستان مسیحا بگویم که عاقبت این بازیتان جز خواری نیست و مسیحا زنده است که هیچ گاه عشقش را نفروخت.

من ساغر مستی مسیحا هستم امید دارم با شعرهای مسیحا گرما بخش قلب های شما باشم. 

        سرود کهنه ام را حال به زاری بازمیگویم

                                    تو شرح درد هایم بین چگونه عشق می جویم

        در این پایان طوفانی تو را بی مهر می بینم

                                          ز بد عهدی کنی داغم ولیکن باز می رویم

        تو را هر لحظه از دیده فرود آید به من تیری

                            کجا رسمش چنین تیره ست, که گل بر دار می بویم 

        برای وصل گر گویند چه کس جامی ز درد نوشد

                                   زنم فریاد کو ساقی منم آن کس که می نوشم

        تو از من دوری و من هم به دنبال توام هر دم

                                 ز هجر چشم تو هر شب به سان شمع میسوزم

        کدامین یار بیش از من تو را با عشق می خواند

                                        بگو گر تو کسی داری لبم تا مرگ می دوزم

                      بگو عشق مسیحا را چگونه در دلت کشتی

                    تو آرامی و من بی تاب ببین از درد می پوسم