غزلی که برایش گریستم...
قلبم در انفصال ثانیه ها عاشقانه می دود
تا بگوید برای رفتن تو هیچ وقت زودها
دیر نمی شود
دقیقه ی ۴۸ :
چقدر این روزها دستهایم برای دیدن چشمهایت کوتاه شده
بیا تا تو را شعر شوم
بیا تا بفهمی چه میعاد گاه نابی ست انفصال ثانیه ها
برای عاشقی کردن
بیا تا بفهمی در میان غزلم
برای آمدنت هیچ گاه دیر نیست....
سلام اگرچه دیر اما آمدم پس بودنم را باورم کن...
برای تمامتان چند نفس عشق یک غزل دلخوشی و یک کفن فراموشی آرزو می کنم...
در این وانفسای قلمبه نویسی :نقد یادتون نره لطفا
فشار آرتروز به جیب مادرم٬ اجاره ی نفس در این فضای تنگ
شکستن شعار ایده هایISM میان شیشه خوار عقده های سنگ
فرار آبروی چشم مادرم: و گریه و ...و گریه و.../ فقط همین
گسستن خیال رشته های ما و مردن پدر میان دود بنگ
شکنجه ی هویت کبوتری به جرم بی درختی زمان من
اجاره خانه ای که ما ... و برده شد وسایلم به قصه ای پریده رنگ
حضور گیج واژه ی دموکراسی که قد ما نمی رسد به دیدنش
زنی گرسنه(جستجوی حق خود): و پخش خاطرات خوب قلب جنگ
نگاه گرگ با شرف که می خزد به پیچ و تاب ذهن خواب مادرم
که پول پیش و خانه ام فدای تو و حرص جنسی تنش (هوای منگ)
بکارت عظیم عشق مادرم تجاوز رقم به عمق معده ام
قبول مردن حیا برای ما حکایت مسابقه و پای لنگ
و حس بکر مادرم که فاحشه که مریم تمام قصه های ماست
که قهرمان این غزل برای من نماد عشق برای تو نماد ننگ
دوستتان دارم تا مرگ غزل
