از تمام زندگی اشک و غمش مال من است
از همه ساز و نوا سوز دمش مال من است
در وفای عشق او ماندم جه گویم عاشقان
گر بمانم یا نمانم خواری اش مال من است
مرده دل از بی وفایی های این شهر شلوغ
از تمام وصل دنیا رفتنش مال من است
چون ریا در کار من راهی ندارد تا ابد
از نگه های خدا هم کمترش مال من است!
من خدای خود پرستم نه خدای زاهدان
پرترین جام ها از باده اش مال من است
من که جزمکر و فریب نا دیدم از این عارفان
از مقام عاشقان هم سر ترش مال من است
بر دو عالم هم مسیحا عشق خود را رد نکرد
از وفاداری به یاران بر ترش مال من است
+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم بهمن 1385ساعت 12:14 توسط مسیحا ابوعلی
|
سرود کهنه ام را حال به زاری بازمیگویم
تو شرح درد هایم بین چگونه عشق می جویم
در این پایان طوفانی تو را بی مهر می بینم
ز بد عهدی کنی داغم ولیکن باز می رویم
تو را هر لحظه از دیده فرود آید به من تیری
کجا رسمش چنین تیره ست, که گل بر دار می بویم
برای وصل گر گویند چه کس جامی ز درد نوشد
زنم فریاد کو ساقی منم آن کس که می نوشم
تو از من دوری و من هم به دنبال توام هر دم
ز هجر چشم تو هر شب به سان شمع میسوزم
کدامین یار بیش از من تو را با عشق می خواند
بگو گر تو کسی داری لبم تا مرگ می دوزم
بگو عشق مسیحا را چگونه در دلت کشتی
تو آرامی و من بی تاب ببین از درد می پوسم
+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم بهمن 1385ساعت 11:43 توسط مسیحا ابوعلی
|
دلم گرفته امشب کاش این غزل سر آید
این بار هم به مستی غم از نفس در آید
جان بر قلم دهم تا رقصی کند به کاغذ
شوری به پا کند تا روح از تنم بر آید
من را دگر چه حاجت بر جام باده ی غیر
با این سرود کهنه آن حال برتر آید
هر گه که نقش چشمت بر دفترم بیفتد
سوزد ز هجر شعرم بازم غم از در آید
امضا بکرده زاهد حکم شکستنم را
حکم شکستن عشق! کین کار هم نیاید
او معصیت بکرده من را به دار بردند
این تحفه ها که بر ماست از سوی دلبر آید
من را ز غم رهایی در این جهان نباشد
چشمم به جنت اوست آنجا به شب مه آید
امشب اگر مسیحا از غم به خود بپیچد
پاداش گریه هایم غم های من سر آید
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385ساعت 18:56 توسط مسیحا ابوعلی
|
بر لبانم داغ یک بوسه غزل خوان می شود
در شب سردم شراب از غصه نالان می شود
بر تو آرم ساغری از خون چشم عاشقم
رحم کن بر این نفس دل بی تو گریان می شود
باده می نوشم هنوز از هر نگاه صادقت
واژه بین کز عشق تو افتان و خیزان می شود
نقش رقص این قلم بر باورم ماندست هنوز
دفترم از نام تو بر شعر ویران می شود
من چه آرم بعد از این از سحر و عشق و شاعری
نیست امید,چشم سهم سربداران می شود
با که گویم بعد از این رنگ غزل هایم مباز
کین غزل بی دست تو خالی و عریان می شود
گر مسیحا خواند از غم های بی پایان خود
ابرهای آسمان از حزن باران می شود
+ نوشته شده در شنبه شانزدهم دی 1385ساعت 13:0 توسط مسیحا ابوعلی
|
به نام عشق می خوانم ز سر مستی و بی خوابی
از این جور و جفاهایی که لطف خود به من خوانی
به من گفتی که هر لحظه به جز چشمت نمیبینم
ولی از سوی تو آمد به پشتم دشنه ها دانی
تو گر حالا بدون من سرود عشق سر دادی
در آغوشم چرا خواندی ز جرم مردم فانی
کجا را مقصدت کردی عروس خیمه شب بازی
که تا رفتن به بزم غیر شدی لیلای مهمانی
اگر مجنون تو بودم تو لیلای چه کس بودی
تو در مرداب عشق غیر به پستی هم چنان مانی
تو گر خواری پذیرفتی مسیحا حرف خود خواند
درین دنیا یکی عشق است همان ماند به تنهایی
+ نوشته شده در یکشنبه دهم دی 1385ساعت 15:25 توسط مسیحا ابوعلی
|
هو المحبوب
به چشم من نگاه کن که آیه ی گسستن است
برو زشهر من برون کنون که وقت رفتن است
برو که من بریده ام ز عهد و از وفای تو
بخند تو که بعد از این وقت به غم نشستن است
دلی که پر ز سایه هاست کجا تواند عاشقی
که رسم شب گرفتگان بر عشق وصله بستن است
عجب غریب و بی کس است وفای من بر عشق تو
دوای درد من فقط سکوت خود شکستن است
بدان که گر بگویم از جفای تو بر عاشقان
همی خدای گویدت وقت به ننگ خفتن است
به جرمه عاشقی مرا تهمت نا روا زدند
زدام این صنم برو حال که وقت جستن است
بگو مسیحای تو باز چله نشین عشق کیست
چه شد که در رخت عزا مست به جان سپردن است
+ نوشته شده در جمعه هشتم دی 1385ساعت 14:2 توسط مسیحا ابوعلی
|
