شعرهایم دارند پوست می اندازند
دلم گرفته از این واژه های قرون وسطایی
رنسانس اندام تو را خواهم
دقیقه ی ۴۸ است تمامی لحظه
میان این همه عاشق
فقط تو را خواهم
سال اول دبستان بود کلاس بزرگ بود :یک اتاق پنجدری . روشن بود . بیرون پاییز بود و دست ما به پاییز
نمیرسید . شکوه بیرون کلاس بر ما حرام بود ... نمی شد سر بلند کرد تماشای آفتاب تخلف بود ٬ دیدن
کاج جریمه داشت ... تخته ی سیاه بد جایی بود روی چند شیشه را گرفته بود ٬ نصف یک درخت را حرام
کرده بود ... نوشته های رو تخته خوب دیده نمی شد و برگ مرگ خوانده میشد
امروز به جنگم با مردی با عقده های یک کودک شاعر و این شعر شاید سرآغاز پرواز من به کودکی های به دار آویخته ام باشد...
کودکی هایم میان دفتر مشقم زمین خورد و شکست
در هجوم جمع مرموز ریاضی آرزوهایم گسست
مشق هر شب:حکم تفریق من از احساس بی پایان من
حرمتی در هم شکسته... یادم آید دشنه ای در متن دست
کوچ تلخ فصل گرما ٬ یورش زرد خیانت های برگ
تخته های روسپی شد آسمان ما عروسک های مست
خط قرمز ... خط محدودیت رویای یک شاعر شدن
کاهش حجم خدای ذهن من در آن دبستان های پست
نقش یک خط مورب بر نیاز چشمهایم ... مرگ رنگ
ذبح فردایی رمانتیک با گیو تین ٬ ضجه ای منطق پرست
مانده بر افکار من حرکات خشک دست او ٬ اما هنوز
نمره های صفر یاغی قاتل پرواز صد پروانه است
من هنوزم کودکم با عقده های شاعری بی دست و پا
یک دروغ پوچ و واهی .... آه بازم واژه هایم ته نشست
