گم شدم به همین راحتی...
من باردارم اما بارم از سنگ سخت است
بانوی شیشه ای
جایم مگذار تا نشکنم
سلام به تمام دوستان عزیزم
باور کنید که این دیر به دیر اومدن ها کردن ها تقصیر خودم نیست
گم شدم و فعلا هم نمیتونم بیام تا بعدها( این زمان دقیقا با زمان پیدا شدنم برابری میکند)
این شعر هم که فقط یک کار احساسی و خودم اصلا نمیدونم ضعیفه یا قوی
تقدیم میکنم به خواهرم که ناب تر از بوسه های مریم است :
غروب ممتد من در سه نقطه ی خالی
دو تا ستاره ی زیبا سه نقطه ی خالی
صدای گریه ی اشکم(شکسته بغض دلم)
چکیده روی نفس ها سه نقطه ی خالی
درون لایه ی چندم دوخط به چشمانت
زمین که میخورم اما سه نقطه ی خالی↓
نیاز بغض مرا بهتر از تو می فهمند
ترانه های سراپا سه نقطه ی خالی
همیشه در دل معنا شبیه شک هستی
تویی بهانه ی ده تا سه نقطه ی خالی
برای گفتن تو واژه ها چه کم آمد
چه حرفها که شد اینجا سه نقطه ی خالی
نمی شود که تمام غزل همین باشد
که هی تو گریه کنی ما سه نقطه ی خالی
نیامدی به سراغم بهشت من گم شد
بهشت گم شد و دنیا سه نقطه ی خالی
تو رفتی از شب من مرد وزن افکارم
ردیف و قافیه حتی (...)
شاید مرگ تنها اتفاقی باشد که تکرار میشود اما کلیشه ای نه:
علیرضا نسیمی هم رفت/ پرکشید/راحت شد/تموم شد/چهره در نقاب خاک کشید
مهم نیست مهم اینه که الان جناب آقای علیرضا نسیمی مرحوم نسیمی شده
به همین سادگی(راستی با کدوم سادگی)
حتی یک بار دیدن هم برای شناختنش کافی بود و رفتنش خیلی غم انگیز
امیدوارم خدا اگر صلاح دونست بیامرزدش
دوستان عزیز تا مدتی میخوام فقط بر روی کارهام فکر کنم(یعنی نیستم)
اما یک خبر
مجله ی ایرانشهر باز هم اومد تا در فقدان اطلاعات و انزوای غزل پست مدرن در نشریات و ...
در کنار همین فردا بود به این ژانر بپردازد
این ماهنامه در تمامی شهر های ایران نمایندگی دارد در شیراز هم توسط بنده یا خانوم هدیه
مهاجر میتوانید ایران شهر رو تهیه کنید
دوستان غیر شیرازی هم به این وبلاگ (آقای رضا پارسا) مراجعه کنند
تا ایشون راهنمایی تون کنند
http://sheremaryam2.blogfa.com/
دوستتان دارم تا مرگ غزل
